
آه از آن لحظه اي که غمي بزرگ در سينه داشته باشي،
آه از آن لحظه اي که بغضي سنگين در گلو داشته باشي،
آه از آن لحظه اي که سيلي از اشک را در چشمانت پنهان کرده باشي،
آه از آن لحظه اي که حرف هاي ناگفته زيادي را در دهان زندان کرده باشي،
آه از آن لحظه که بين ماندن و رفتن، گيج و مستأصل باشي،
آه از آن لحظه که با غمي بزرگ، بغضي سنگين، سيل اشکي خشکيده، حرف هاي ناگفته
مجبور به ماندن باشي!
پي نوشت:
اصلا حوصله ندارم .....
برچسب:
نویسنده: هستی رحیمی